نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

                                             دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                         اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                               به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                           و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

                                                                                                       آرش سپهری

به ساعتم نگاه می‌کنم شبیه مردها

سفید را سیاه می‌کنم شبیه مردها

هزار دفعه توبه می‌کنم از این دروغ، نه

و باز هم گناه می‌کنم شبیه مردها

دروغ دل‌شکسته را که تکه‌تکه می‌شود

دوباره رو‌به‌راه می‌کنم شبیه مردها

اگرچه خسته‌ می‌شوم ولی به ردّ پای تو

هنوز هم نگاه می‌کنم شبیه مردها

تو می‌رسی و جان گرفته ریشه‌ام، به جان من

نگو که اشتباه می‌کنم شبیه مردها!

میتونید از لینک زیر دانلودش کنید.راستي نظر فراموش نشه.

((اگه استقبال کنید کلی کتاب جالب دیگه هم  براتون میزارم))

دانلود با حجم۶۳۷كيلوبايت

                                                                   استاد شهريار

علي ملامحمدي

عبور عابر بيدار ممنوع

حكايت ها ز مور و مار ممنوع

صداي كركسان در باغ پيچيد

حضور هر گل بي خار ممنوع

شنيدم از كسي چون مار بي رنگ

نشستن پشت هر ديوار ممنوع

مهي آمد به روي مه به تندي

نگاه هرزه ي بيمار ممنوع

قناري از كلاس اخراج گرديد

از اين پس واژه ي گيتار ممنوع

هواي تازه اي را آرزو كرد

 هوس هاي سياه تار ممنوع

ره رود روان بستيم با سد

كه با درياي غم ديدار ممنوع

خراب آباد دل تنهاي تنها

رهايي از دل آوار ممنوع

(اين شعرو دبير ادبياتم گفته!)

                                    فرياد  كند  همي  ز  دستم توبه

ديروز به توبه اي شكست  ساغر          

                                   امروز  به ساغري شكستم توبه

                                     ---------------------

چون مي  نخوري طعنه  مزن  مستان را        

                                   بنياد  مكن    تو    حيله  و  دستان  را

هي غَرّه به آن مشو كه مي مي نخوري      

                                 صد لقمه خوري كه مي غلام است آنرا

شعر دوم از خيام                                                                           اولي رو نميدونم!!!

آسمان مكثي كرد.

رهگذر شاخه ي نوري كه به لب داشت به  تاريكي شن ها بخشيد

وبه انگشت نشان داد سپيداري و گفت:

((نرسيده به درخت،كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است

و در ان عشق به اندازه ي پرهاي صداقت آبي است.

مي روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ سر بدر مي آرد.

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي

دو قدم مانده به گل،

پاي فواره ي جاويد اساطير زمين مي ماني

و ترا ترسي شفاف فرا مي گيرد.

در صميميت سيال فضا،خش خشي مي شنوي.

كودكي مي بيني

رفته از كاج بلندي بالا،جوجه بردارد از لانه ي نور

واز او مي پرسي

خانه ي دوست كجاست.))

                                                                            سهراب سپهري

                                           اندکــــــــي پايين تــر از دلــواپســـــــــــي 

        چــــــــــــند متري مانــده تا آوارگــــي                       

                                          ده قــــــــــدم بالاتـــر از بيـــــــچارگــــــــي

        جنب يک ويــرانه مي پيچي به راست     

                                          مي رسي در کوچه اي کـــــز آن مـــاست

        داخــــــــل بن بست تنهــــــايي و درد                     

                                         هـــــست منزلگـــــــــاه چندين دوره گـــرد

                             خـــسته و وامانده از اين ماجــرا      

                             در همــان اطراف مي بيني مــرا

                                                    دوست دارم قلمی بردارم

و به يک کاغذ چون برف سپـيد ،

سالها پيله کنم

تا از انبوه گلستان کمال تو گلی رسم کنم ؛

عقل می گويد:هی ! اين مهم ، کار تو نيست...

اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت
عاشقان سکوت شب را ویران میکردند

اگر گناه وزن داشت
هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد
تو از کوله بار سنگین خویش ناله میکردی
و شاید من، کمر شکسته ترین بودم

اگر غرور نبود
چشمهای مان به جای لبها سخن نمیگفتند
و ما کلام دوستت دارم را
در میان نگاه های گهگاه مان جستجو نمیکردیم

...ادامه

گفتم که یک غزل بنویسم برای تو

احساس می کنم که کمی پیرتر شدم

احساس می کنم که شدم مبتلای تو

برگرد و هر چقدر دلت خواست بد بگو

دل می دهم دوباره به طعم صدای تو

از قول من بگو به دلت نرم تر شود

بی فایده ست این همه دوری ، فدای تو!

دریای من ! به ابر سپـردم بیـاورد :

یک آسمان ، بهانه ی باران برای تو

ناقابل است ، بیشتر از این نداشتم

رخصت بده نفس بکشم در هوای تو

برگزیده از وبلاگ : ازآتش از لب تو

 با توام با تو خدایا بزنم یا نزنم ؟

همه ی حرف دلم با تو همین است همین

 چه کنم حرف دلم را بزنم یا نزنم ؟

عهد کردم دگر از قول وغزل دم نزنم

زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم؟

گفته بودم که به دریا نزنم دل اما 

کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم ؟

به گناهی که تماشای گل روی تو بود

 خار بر چشم تمنا بزنم یا نزنم ؟

دست در دست، همه عمر در این تردیدم 

بزنم یا نزنم ؟ ها بزنم یا نزنم ؟

   (قیصر امین پور)

  سوارانی که در راهند می گویند می باری

تورا چون لحظه های آفتابی دوست می دارم 

    مبادا شعله هایم را بدست باد بسپاری

مبادا بعد از آن دیدارهای خیس رویایی

     مرادر حسرت چشمان سبز خویش بگذاری

زمستان بود و سرمایی تنم راسخت می لرزاند

  ومن در خواب دیدم دردلم خورشید می کاری

هوا سرداست ونقش صبح روی جاده می رقصد

معلم ناله آسا گفت :
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید :

یک با یک برابر .... نیست .........

باز گم كردم ز شادي دست و پاي خويش را

گفته بودم بعد از اين بايد فراموشش كنم

ديدمش وز ياد بردم گفته هاي خويش را

ديدمو آمد به يادم دردمندي هاي دل

گرچه غافل بود آن مه  مبتلاي خويش را

تا به من نزديك شد  گفتم سلام اي آشنا

گفتم اما هيچ نشنيدم صداي خويش را

مرا صد بار اگر از خود براني دوستت دارم

به زندان جفايت گر کشاني دوستت دارم

به پيش خلق گر نتوان حديث عشق را گفتن

درون سينه ي تنگم نهاني دوستت دارم

به جرم عشق تو صد زخم کاري برجگر دارم

جگر سهل است گر خونم فشاني دوستت دارم

چه حاصل از جفا کردن چه سود از مهر ورزيدن

مرا لايق بداني يا نداني دوستت دارم

به چشمان تو سوگند اي گل زيبا مرا هر چند

سزاوار حريم خود نداني دوستت دارم

                                      ***

                         بکش این  عشق را  در  دل که روزی باورم بودی


تو ادامه ی مطلب چندتا تک بیتی ناب براتون گذاشتم!

رد شدی  از آخرین پیچ خیابان بهار

مثل گلبرگی عرق پوش از نوازش های شرم

طعنه می زد گونه ات حتی به نارنج و انار

پیش از این آری .اگر می دیدمت ، این سال ها

رخنه در روحم نمی کرد این سکوت مرگبار

گفتمت بنشین برایم حرف تنهایی بزن

غیر عشق اینجا ندارد هیچ حرفی اعتبار

بی تو تکرار خزانست و زمستان و ستم

بی تو تقویمم تهی از عید و نوروز و بهار

بی تعارف از دلت می آید ای خوب نجیب

بعد چنین روز و ماه و سال های آزگار

باز هم من باشم و تنهایی و دردی غریب

باز هم من باشم و شب پرسه های انتظار